وقتی که نایک قلبت را نشانه می گیرد / تحلیلی بر آگهی خلاقانه نایک

دنیای تبلیغات – علیرضا نصرتی- اولین باری که این آگهی را دیدم، حسِ شیرین انتظارِ پشتِ پنجره و شوقِ بیرون رفتن، دویدن و شادی کردن را با تمام وجود احساس کردم. به بیان دیگر، دچار” همذات پنداری” شدم. چیزی که همه ما کم و بیش، تجربه اش کرده ایم. ما بارها کنار پنجره ایستاده و بیرون را تماشا کرده ایم. بارش برف و باران، تکان خوردن شاخه های درختان در باد و یا غروب خورشید، از پشت پنجره تماشایی است. به همین دلیل است که وقتی این تصویر را می بینیم، بلافاصله تحت تاثیر قرار می گیریم. ما به راحتی می فهمیم در ذهن این کفش های ورزشی چه می گذرد، چون قبلا تجربه اش کرده ایم. این کفشهای انگار زنده اند، دوست داریم آنها را بپوشیم و همراه با آنها، شادمانه به آنسوی پنجره پرواز کنیم.

این کفشهای ورزشی مثل یک گلدان در مقابل پنجره قرار گرفته و از نور خورشید انرژی می گیرند. رنگ سبزی که هم در منظره پشت پنجره و هم در رنگبندی کفشهاست، فضای بیرون و درون خانه را به هم مرتبط ساخته، انگار کفشها و طبیعت از یک جنسند. شاید طراح می خواسته این پیام را هم برساند که این کفشها از مواد طبیعی ساخته شده یا دوستدارِ محیط زیستند. جزئیاتی مثل انعکاس نور و تصویر کم رنگ کفشها بر روی شیشه، فضای آگهی را زیبا و پر احساس کرده اند.
این آگهی از آن دسته آگهی هایی است که قلب و احساس را هدف قرار می دهند، نه مغز و عقل را. بیشتر آگهی ها معمولا به ما قول یک سود یا امتیاز را می دهند. بنابراین بلافاصله بعد از دیدن این گونه آگهی ها، عقلِ معاش ما شروع به محاسبه می کند و ما با خود می گوییم اگر این کالا را بخرم به سود من است، چون ارزانتر است یا بادوام تر است یا خدمات پس از فروشش بهتر است. اما در این آگهی ما درگیر یک احساس می شویم، یک حسِ نوستالژیکِ قدرتمند!
احساسی که من به این آگهی دارم شاید در همه مخاطبان مشترک نباشد، اصلا هم قرار نیست همه بینندگان یک آگهی، تحت تاثیرش قرار بگیرند. هر آگهی برای گروهی خاص از مخاطبان طراحی می شود. شاید هدف این آگهی، آدمهایی هستند که مثل من فکر می کنند، که اگر اینگونه باشد، باید اعتراف کنم که در کار خود موفق بوده است.