مرد کوچه ملی برند / نگاهی به پرسونال برند رضا یزدانی

دنیای تبلیغات – آناهیتا جلوه-  داستانهای رضا یزدانی دنبال کردنی ست حتی اگر شما علاقه ای به موسیقی راک نداشته باشید و یا به هیچ عنوان با پوشیدن کت چرم در چله ی تابستان روی سنی با آن همه رنگ، نور و صدا ارتباط بر قرار نکنید، بدتان نمی آید یک نگاهی به تصاویر و تیتر های خبری مرتبط با او بیندازید.

رضا یزدانی با سر و صدایی اندک و با محدودیت هایی در موسیقی، مخصوصا آن نوعی که اون دنبال میکرد وارد صحنه شد، بی برنامگی و صرفا توجه او به موزیک را میتوان در سالهای اول حضور او در مارکت موسیقی، به خوبی مشاهده کرد اما رضا یزدانی هنرمند باهوشی است که به محض به شهرت رسیدن به برند شخصیش توجه کرد و راه و رسم ستاره ماندن را به خوبی درک میکند.

رضا یزدانی، قابلیت های خودش، سبک موسیقی­اش و حتی نقاط ضعفش را خوب میشناسد که با در کنار هم قرار دادن آنها هویتی منحصر به فرد برای خودش ساخته است. رضا یزدانی با گیتاری به دوش، کت چرم، پیراهن های طرح دار، کمربندهای خاص و موهای آشفته از خودش تصویری مشخص ساخته و خوب حواسش هست این چهره را در کنسرتهایش، عکس های تبلیغاتیش و یا حتی پست های نیمه خصوصی ش در فضای مجازی حفظ کند.

توجه او به ایجاد هویت یکپارچه علاوه بر سبک و شیوه اجرای موسیقی که البته مورد بحث ما نیست، در نام گذاری آلبوم های او نیز به چشم میخورد. او با هوشیاری هر چه تمام تر درست در ابتدای مسیر برند سازی سه گانه ای با نام های ” ساعت ها خوابن” ، ” ساعت ۲۵ شب ” و “ساعت فراموشی ” به بازار عرضه میکند و ساعتها را به نام خود میزند.

رضا یزدانی با آهنگ “لاله زار” شهرت پیدا میکند، ترانه ای که در آن بصورت هوشمندانه ای علاوه بر استفاده از تصاویری که متعلق به دوره ی او نیست، اما خاطره ای ندیده و آشنا برای هم نسلانش به حساب می آید از محبوبیت خسرو شکیبایی برای یارگیری بیشتر استفاده میکند. رضای لاله زار با کنار هم قرار دادن صدای خسته، سبک خاصش و البته همکاری با نماد سینمای فارسی ایران، مسعود کیمیایی و با وام گرفتن از تصویری که کیمیایی و فیلم های گذشته و حال او در ذهن مخاطب دارد، گروهی دیگر از مخاطبین را به خود نزدیک و خودش را به این تصویر عجیب و غریب مرموز بیشتر شبیه میکند. رضا یزدانی در بیشتر فیلم های کیمیایی حضور دارد و برای باور پذیر تر کردن علاقه ش به طرز فکر و سبک کیمیایی و فیلم هایش، بی دریغ در برنامه های خصوصی و عمومی کیمیایی شرکت میکند و عکس های دو نفره و سه نفره اش با کیمیایی پدر و پسر را منتشر میکند. با این حال بطرز هوشمندانه با حضور در فیلم ” طهران، تهران” نه تنها خودش را به برند شهری تهران نزدیک تر میکند که هم مسیر با جوانهایی با دغدغه های خاص تر، جدی زیر لب زمزمه میکند” من با زندگی شعرم یا با تو شوخی نداشتم،واسه تو شوخی بودیم ما خیلی تلخه سرنوشتم.حالا هی غلط بگیر از دیکته های نانوشته ام،یا که اوراق بهادار بده جای سرنوشتم”

با همین رویکرد با ترانه ” کسی از ما جهان آرا نمیشه” او ثابت کرد میتواند حرفهایی داشته باشه که با وجود ظاهری متفاوت به دل مخاطب بشیند و با او همراه شود.

رضا یزدانی اصول برند سازی را خوب یاد گرفته است و میداند رسانه ها از او خبر میخواهند، خبرهایش را گلچین میکند و تر و تمیز در اختیار رسانه ها میگذارد، بی حاشیه و قطعا برنامه ریزی شده. او با بازیگر خوش چهره و به همان اندازه محبوب و شاید حتی عامه پسند ترش که سودای موسیقی دارد رفاقت می کند، حالا هم پای خواندن بهرام رادان است و هم در بازی های رفاقتی که خوب هم رسانه ای شده، به گروه های دوستدارانش اضافه میکند و دل کسانی که چشم های آبی و موهای روشن میخواهند را هم به دست می آورد.

با این استراتژی علیرغم اینکه رضا یزدانی مخاطبین خاص خودش را دارد، حضور و نگاهش را از رسانه فراگیر و عامه مردم دریغ نمیکند، او برای تیتراژ سریال های تلویزیون میخواند و در حرکتی خاص تر صدا و سبکش را به انیمیشن بادکنکی، ساده و روان ابر قهرمان هم میخوراند!

با این حال ممکن است خیلی ها هم از او، سبک موسیقیش و حتی استایل لباس پوشیدنش خوششان نیاید و حتی به شدت در تقابل با سلیقه آنها باشد که باز این هم ثابت میکند رضا یزدانی برنامه های برندسازیش را درست اجرا میکند. او برای گروه خاصی از مخاطبین، برندش را تعریف کرده و میکند ولی شهرت و ایجاد آگاهی از برندش را در بخش وسیعی گسترش میدهد.

رضا یزدانی در عین حال که در جمع ستاره های موسیقی است و با آنها آلبوم مشترک میدهد اما فاصله خود را از شلوغی این مارکت حفظ کرده است و میگذارد که مخاطب به راحتی او را در این میان شناسایی کند او از خودش تصویری ساخته است که در کنار حرفه ی موسیقی، استایل و شمایلی منحصر به خودش را دارد.

وقتی داستانهای کاری رضا یزدانی را دنبال میکنی، اینگونه به نظر میرسد اون تمام طول روز و هفته را مشغول سر و سامان دادن به برندش است. اجرای کنسرتهای کم فاصله در برج میلاد تهران به گونه ای که انگار برج میلاد، پذیرایی خانه اش باشد، تور دور ایران و حتی کنسرتهای برون مرزی او را همیشه خبردار و خبر ساز می کند. کنسرتهای پر هیجانی که بلافاصله عکسهایش را در شبکه های اجتماعی منتشر میکند تا طرفدارانش به راحتی احساسات خودشان را از بودن و یا نبودن در برنامه های او با هم به اشتراک بگذارند.کافی است نگاهتان به سایت رسمی رضا یزدانی بیافتد، موزیک، رنگ و انیمیشن او در بک گراند بدون نیاز به نگاه کردن به نام سایت به شما اطلاع میدهد که در فضای مجازی متعلق به او هستید. میتوانید به راحتی ویدئو ها و آهنگ های او را دانلود کنید و تک تک خبر های مربوط به او را بخوانید. اگر هم جو زده شوید میتوانید کد آهنگ مورد علاقه تان برای پیشواز را انتخاب کنید. رضا یزدانی از تمامی امکانات نقاط تماسش با مخاطبین برای ایجاد ارتباط و توسعه ارتباط استفاده میکند.

در ادامه مسیر برند سازی شخصی رضا یزدانی به شیوه های ارتباطی با مخاطبین و طرفدارانش می رسیم، باشگاه هوادارانی که به روز خبرهای رضا را برای دوست دارانش ارسال میکند و اگر شما او را در هر کدام از صفحات اجتماعی داشته باشید میتوانید هر روز به روز شدن صفحه ی شخصیش را دنبال کنید. اگر دنبال خبری از رضا یزدانی باشید او شما را بی خبر نمیگذارد!

و البته با شیوه ی خودش هر از گاهی به غیر از خبر رسانی مراتب علاقه ش را به طرفدارانش یاد آوری میکند، بله شما اگر خبر های رضا یزدانی را دنبال کنید این عبارت ” در ضمن عاشقتونم ” نباید به نظرتان غریبه باشد.

رضا یزدانی نام عجیب و غریبی ندارد، اما استایل لباس پوشیدنش مخصوص خود اوست. چهره رضا یزدانی ممکن است از معیارهای زیبایی شناسی فاصله داشته باشد، اما مردم شناسی و مردم داریش او را جذاب میکند. بطور مشخص رضا یزدانی علیرغم نام و چهره ی ساده که در نگاه اول دارد، برای خودش ویژگی های انحصاری را تعریف کرده که عجیب به نام و سبکش چسبیده است.

رضای راک ایران، گیتار الکتریکش را در پیکان قراضه میگذارد، در برج میلاد از لاله زار میگوید و حس تاریخ را با موهای از پشت بسته فریاد میزند و از این تضاد ها، برای برندش یکپارچگی میسازد.

در نهایت میتوان گفت حتی با وجود کاستی هایی که ممکن است او در حرفه ی تخصصی موسیقی داشته باشد، با فاصله در زمینه برند سازی شخصیش از سایر هم رسته های خودش قرار دارد. او پکیجی از موسیقی که عام نیست، سبک لباس و پوششی منحصر به فرد و ارتباطاتی مدیریت شده و حتی موزیک ویدئو هایی با سبک و سیاق هنری خاص خودش را در کنار هم قرار میدهد تا نشان بدهد نامش برندی است که تصویری مشخص را در ذهن مخاطب ایجاد میکند.

تصویری با جایگاهی تعریف شده که اجازه دارد در جایی که به سیگار دست بازیگری در پوستر فیلم ایراد میگیریم، او با صدای بلند در کنسرتهای چند صد نفره ش فریاد کند “سیگار پشت سیگار” و هیچ کسی نه او ، نه طرفدارانش و نه مدعی العموم اتفاق ناخوشایندی برایشان نیافتد.

(این مطلب بطور همزمان در روزنامه فرصت امروز مورخه ۱۴ شهریور ماه نیز منتشر شده است)